Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers Nederlands English Deutsch

Rom blogt

  • 29-01-2010  - Afgelopen jaar. Het lijkt alweer lang geleden. Tweeduizendentien ligt nog half open voor ons. Maar in 2009 hadden we ons manifest. Ons MANIFEST, met hoofdletters. Aangevuld met het laatst filmpje van acteur Walter van Wunderbaum, wat over het Julianapark schalde. Imponerend. Maar VenloPartrners heeft ook een manifest. En wat voor een!. Het beste is om meteen naar hun website te surfen, zie http://www.venlovertelt.nl/manifest/ want dan hoor je onze burgemeester zelf. Ik heb het regelrecht gekopieerd. Goed verwoord. Ik wil het jullie niet onthouden.

    We keken achterom, want dat is de traditie.
    We werkten op schrale grond, handelden aan de grenzen.
    We verstonden alle talen, spraken het dialect.
    We schuilden in de armen van de Maas.

    Maar kijk om je heen.
    Kijk, een stad van glas en groen, van roze zusters en containers.
    Van knooppunten en kunstenaars. Van tomaten en techneuten.
    Kijk naar mij. Ik ken jouw naam, jij de mijne:
    Broeders, met een gastvrij hart. En iedereen is welkom.

    En nu, nu kijken we vooruit.
    Wij zijn op weg. Van een stad aan de grens, naar een stad in het midden.
    Hier hebben we ruimte, hier ligt onze kans. Hier kunnen we maken wat we willen.
    Voedsel zonder afval. Energie uit licht. Hier kweken we ideeën, hier maken we de toekomst.
    Want wij, wij kijken vooruit.

    Venlo. Wij zien het voor ons.
  • 24-01-2010  - Kunst moet schuren! Dat is een van de kenmerkende uitspraken van Rick Vercauteren van Museum van Bommel van Dam. Onze inwonende buurman zeg maar. En schuren kan het. De schilderijen en objecten aan de wit gestuukte museumwanden. Maar met name ook Bach-Bukowski door Willem van Ekeren. Muziek van Bach uit de zeventiende eeuw en moderne gedichten van Bukowski uit de twintigste eeuw. Johan Sebastiaan Bach ken je min of meer. Charles Bukowski kende ik niet. Een wonderlijke ongepolijste Amerikaan, die met alcohol begiftigd tussen de Californische daklozen leefde. Functioneel alcoholist. Eén van zijn gedichten beschrijft ook de medische keuring die zijn lever doorstaan had met positieve afloop. Geen gladde, trendy dichter dus. Rauw. De combinatie B-B is van het schurende soort. Rick en Paul Hermans hadden meer goed nieuws. De grote middenruimte in het museum is dit jaar weer volop beschikbaar voor het Zomerparkfeest. Chapeau!. Vorig jaar liep er van alles mis en konden we slechts de zijgang gebruiken. Genoeg voor Lars Duursma van Debatrix om zijn nuttige speechtips te geven. Dat wel, maar we willen meer. En meer kunnen we krijgen dit jaar. Dat wordt dus genieten. Want Johan, Rolph, Saartje, Gita, Annemarie, Maike, Max, Mieke en Klaas-Jan Wierda zullen wel weer pareltjes ervoor vinden. Hopelijk Louk ook, want het gerucht gaat dat hij weer naar Vlaanderen gaat. Dat zou een aderlating zijn voor de stad. Zijn filmische documentaires en zeker ook zijn propagandafilmpjes lijken soms ook op schuurpapier. Korrel 100. Inderdaad. Kunst moet schuren!
  • 23-01-2010  - Ik fietste smorgens door het stille Julianapark. Fris. Maar niet echt koud. Ik staarde nog wat slaperig naar boven. Ganzen in V-vlucht. Een hele grote V. Honderden ganzen. Het valt op. Sommige ganzen zitten wat achteraan. Darwin's theorie komt bij me op. Maar welke tegenstanders hebben ze in de lucht. De buizerd? De valk? Ik blijf al fietsend kijken. Meer staren. Het was nog vroeg. Plots lossen meer ganzen de kopgroep. Het peloton valt uiteen. Alsof het een bergetappe is. Misschien is dat ook zo. Ik zie het maar van onderen. De achterblijvers vormen meteen samen weer een V. Wonderlijk hoe snel ze die formatie samen vinden. Alsof ze elkaar uit de wind willen houden. Er zweven twee V's door de lucht. Dat gaat een tijdje door en aan het eind vliegen er vijf V-groepen. Niet zomaar, maar doelgericht. Richting zuiden. Boven de Deken van Oppensingel. Nu ik het zo schrijf lijkt het op een verslag van een wielerwedstrijd. Een Ronde van Spanje voor vogels. Ik droom verder. Vragen komen op. Zou er ook een eindsprint zijn? Is er een ploegleider? Houden ze elkaar echt uit de wind? Welke etappe is dit? Lossen ze elkaar af? Wie heeft de route bepaald? Hekken heb je niet nodig in de lucht. Tribunes zijn er niet. Bobo's ook niet. Volkomen anoniem wordt de vlucht afgelegd. Is het leven in de vogelwereld vergelijkbaar met de onze? Misschien wel, maar wij zien dat gewoon niet. Ineens sta ik voor de deur van mijn werk. Ik weet een ding zeker. Dat doen vogels niet. Werken. Hoewel. Vogel zijn is wel werken. Zelfs in hun vrije tijd. Vrijwillig. Wat dat betreft is het net Zomerparkfeest. Als vrijwilliger. Of anders gezegd, als vrije vogel.
  • 18-01-2010  - Laatst ontmoette ik mijn Zomerparkfeest notitieboekje. Zo'n klein handig zakboekje. Van Frans geleerd. Ze lag onder een stapel post en een berg bestuursstukken op mijn bureau. Eenzaam. Een beetje verlaten. Ook een beetje verwaarloosd. Ze zag er smoezelig uit. Maar dat was eind augustus ook al. In je zak, uit je zak. Het ringboekje zit vol met lukrake aantekeningen. Soms netjes, vaker slordig geschreven. Dan heb je geen rechte tafel in de buurt en pen je op je bolle knie. Allerlei soorten belangrijke details. De laatste puntjes voor de opening op donderdagavond en de namen van de provinciale gasten op zaterdagavond onder Kyteman, de grote prijswinnaar van 2009 blijkt nu op Noorderslag. Blogaantekeningen van het Sziget festival, de thermiek boven het Julianapark en het 06 nummer van Andy en de presentatie van het duurzame programmaboekje bij Vinl'eau. Of de notities tijdens de IVA en de wierookstokjes voor de Picknick en het zestigjarig jubileum van Hans Thijssen onder de boom. De griep disposables, de tien Vueltakaarten verdelen, de dans bij de Vredesvlam afkaarten, de gadgetpen van Arno meenemen, de PIN automaat noemen bij de Omroep, The Shivers aankondigen bij de Vriendenavond, de speech voor onze partijvrienden. Ook Roosbeef, de WAA bijdrage bij het opruimen van het park, de introductie van Lars Duursma in het Huis van de Stad, het levenswerk van Bob en Patrick, allerlei tellerstanden, de ringtone van Kies ZPF, Rashid Novaire als president van het Zomerparkfeest, even een kibbeling proeven met Marcel, de negen drankhekken van Circus Dilirium (grapje), Alex feliciteren als opvolger van Piet, afzetting Deken van Oppensingel zeker stellen, er is inderdaad geen rode wijn, Speakers corner onder de aandacht brengen. Belangrijke aantekeningen. Zeker toen. Nu minder. Veel minder. Zeker na zo'n zevenklapper in de buurt van Midden Amerika. Dan héél veel minder.
  • 13-01-2010  - Morgen is het de laatste dag dat je de kleurrijke kalender kunt ophalen. Bij Take Five. Hij hangt bij mij in de WC aan een spijkertje in de muur. Daar kom ik elke dag, dus ik zie de kalender ook elke dag. De senioren van de seniorenmiddag hebben er nu ook een. Naar aanleiding van een gezamenlijk besluit om het feest helemaal te gaan integreren in het Zomerparkfeestgevoel. Daar hebben Nancy en Jan voor gezorgd. Alle hulde aan hen. De aandacht ging natuurlijk meteen naar de maand april. Dat wordt hun maand. Iedereen die die ochtend van de toilet komt denkt aan het SOB. Da's toch een grote eer. Die eer is dit jaar ook meer dan terecht. Zij vieren met ons en alle andere jonge en oudere senioren uit de stad een feest. Een jubileum. Een dubbel jubileum. Al tien jaar houden wij met Frans en zijn collega's op de vrijdagmiddag het seniorenbal. Een prachtig sjunkelfeestje elke keer weer. Er is ook goed nieuws van de andere kant van het spectrum. Gijs heeft een lieve kleine zoon. Floris. Een adellijke naam. Geboren op tien januari jongsleden. De allerjongste telg aan de Zomerparkfeestboom. Of beter gezegd van het horecateam. Dat team is een van de jongere teams, dus daar zal de komende jaren nog wel meer gebeuren. Ik doel daarbij bijvoorbeeld op de biertanks. Die gaan nu nog meer centraal bevoorraden dit jaar. Niet alleen de centrumbar maar ook de grote tent. Hectoliters Brand bier lopen dan door de lange leidingen. Maar dat zal de senioren niks schelen. Of het uit flesjes komt of uit kratten of uit houten vaten zoals vroeger of via moderne duizend liter tanks. Aan hun natje en droogje komen die toch wel.
  • 10-01-2010  - Geweldig dat 5x5x5 initiatief. Niet zeuren. Geen overtrokken negativisme. Niet naölen vanachter de afstandsbediening. Dat verandert toch niets. Dit wel. Of trek erop uit. Wandel in de sneeuw door de bossen rondom de stad. Pak de slee langs de Maas. Ga naar "De minnaar" in Theater de Garage. Begin aan je carnavalspak. Ga hardlopen. Fitness. Pak je blokfluit. Doe iets waar je juist energie van krijgt. Maar nu even terug naar 5x5x5. Als wiskundig geïnteresseerde reken ik meteen uit hoeveel mensen erbij betrokken zijn. Vijf keer vijf is vijfentwintig. Vijfentwintig keer vijf is honderdvijfentwintig. Honderdvijfentwintig dus. Zou je denken. Maar de eerste groep telt ook mee! En de tweede. Dus in totaal, rekende Marcel mij voor, zijn dat honderdvijfenvijftig positivo's. En allemaal onder de dertig lentes jong. Je kunt ze soms aanschouwen op Omroep Venlo. Dat neemt niet weg dat oudere mensen ook positief mogen zijn. Juist diegenen die erop uit trekken. Zij weten wat er allemaal te doen is. Ik vind bijvoorbeeld dat al onze vrijwilligers van het Zomerparkfeest een positieve instelling hebben. Elke zomer weer. En vaker door het jaar heen, kom je ze tegen. Op allerlei vrijwilligersgebieden. Auxiliatrix, 5x5x5, Kans, verenigingen, gemeentelijke initiatieven voor de andere bewoners van de stad. Teveel om op te noemen. Maar vele van die Zomerparkfeest vrijwilligers zijn net iets ouder. Maar ik heb een idee. Samen zijn we namelijk jonger. Samen zijn we nog geen vijfendertig jaar. Nog geen drieëndertig zelfs. Dat klinkt alsof ik me weer vergis. Maar in augustus negentienzevenenzeventig is het eerste Zomerstraatfeest georganiseerd. Dus gezamenlijk kunnen we een filmpje maken om aan te geven hoe positief wij over onze stad zijn. Louk Voncken heeft vast wel een idee hoe je dat zou moeten filmen. Misschien moeten we dat straks doen. In de geest van ons thema 2010.
  • 02-01-2010  - Een mooie afronding van het jaar was het. Met John Theuws aan de toog. Verhalen over Bosnië, badkamers en het dakpannen leggen bij een Balkan boer na de oorlog. Twee levens. In Venlo en als soldaat. En natuurlijk zijn spiksplinternieuwe oldtimer. Mercedes. Net als Johan. Misschien wel dezelfde. Ik weet te weinig van auto's om dat zo ineens te doorgronden. Maar ook zijn nieuwe Gibson. Een echte. Apetrots. Kwaliteit. En dat voel je. Dat hoor je. En helemaal aan het eind van het jaar Liesbeth. Liesbeth Maes. "The lady in Blues". Haar stem trilt. Juist nu. Maar nu "Back in Town". "Back in Take". Mooi om daar bij te zijn. Met Collie Franssen op piano. Op het kleine bordes in de spotlights. Puur. De afgelopen maanden trekken aan je voorbij. Het leven trekt aan je voorbij. Ik wandel verder door de stad. En het park. Bij Anny, Geert, Els, Sjang, Hein en Marly. Ook hier gaat het over het leven. Het tweede leven na de eerste. En ook lekkere hapjes en gekke verhalen. En vuurwerk. Mooier vuurwerk heb ik het gevoel. Daarna DJ Jac. Iedereen swingt. Lekkere muziek weer. Moegestreden naar bed. De beste start van de eerste ochtend van het nieuwe jaar is nog steeds een wandeling. In de ijzige kou door het bos op de hei. Met een hond. Een zwarte labrador. Zo geschiedde met Linda en Michiel. Ook weer over het leven. Je eigen leven. Andermans leven. Opwarmen met rode wijn. Het jaar is begonnen. Maar het leven gaat gewoon door. Het leven dendert door, constateer ik enigszins rozig door de warmte na de kou. Waard om helemaal geleefd te worden. Ik heb er zin in. Ik weet niet hoe het gaat lopen, maar er zijn weer volop kansen en ideeen. Alsof die er eergisteren niet waren. De tijd kent geen bezinningsmomenten. Geen momenten om even stil te staan. Geen mijlpalen. De tijd gaat gewoon door. Voor je het weet is het weer Zomerparkfeest. Prettig Nieuwjaar.