Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers Nederlands English Deutsch

Rom blogt

  • 27-01-2011  - Cultuur is iets geweldigs. Als je er tegen kunt tenminste. Het kan je gevestigde mening aardig doen verbrokkelen. Je vooringenomen stelling aan het wankelen brengen. Je gemakkelijke en wellicht populistische verhaal houdt geen stand. Dat gebeurt meestal bij de meer prikkelende cultuur, zoals theater van Wunderbaum bijvoorbeeld. Om maar eens wat te noemen. Niet zozeer van gevestigde musicals of opera of lachtoneel. Als je open staat voor het andere verhaal, dan leer je er zelf heel veel van. Worden je eigen gedachten aangescherpt. Uiteindelijk heb je een beter verhaal. Een meer doordachte mening. Kennis nemen van andere culturen is van vergelijkbare orde. Vandaag ben ik een dag ondergedompeld in de Japanse cultuur. Japanse bedrijfscultuur om iets preciezer te zijn. Dan leer je jezelf ook wel beter kennen. Om even wat te noemen. Als Japanners vriendelijk en een beetje lacherig ja knikken dan bedoelen ze vaak dat ze het gehoord hebben. Niet dat ze er nu al mee eens zijn. Ook kan er dan een lange stilte vallen. Die stilte is voor hen niet pijnlijk. Voor ons vaak wel. Stilte is functioneel. Kun je tenminste even denken. En wat is er verkeerd aan denken? Doet me ook denken aan trombonesolo's van Ruud Steegers of trompetsolo's van Miles Davis en Eric Vloeimans, waarin lange stiltes vallen, die geweldig getimed zijn. De Japanse cultuur is fascinerend en meteen leer je je eigen cultuur beter kennen. Je moet er wel open voor staan. Over zes en een halve maand staat het Zomerparkfeest weer open voor andere culturen, andere muziek, andere mensen. Ik hoop dat u er dan ook open voor staat. Samen met vrienden en goede kennissen. Lekker na de zomervakantie. Klinkt nog zover weg.
  • 21-01-2011  - Dit jaar is het jaar van de vrijwilliger. Of beter het Jaar van de Vrijwilliger. Met een hoofdletter. Wij van het Zomerparkfeest dus ook. Dus ook alle klaarovers, alle scheidsrechters, al het kantinepersoneel bij sportverenigingen, alle EHBO-ers, alle werkweekouders, alle naaisters van alle schoolmusicals, alle lees- en luizenmoeders, alle basketbalcoaches. Soms heb je het gevoel dat de maatschappij draait door al die vrijwilligers. Dat is volgens mij ook zo. Het is de smeerolie in de samenleving. Volgens recent onderzoek zetten vrouwen zich met name in voor de school en goede doelen. Mannen meer voor de buurt. Vrijwilligers worden vaak vergeleken met gevers. Maar als vrijwilliger krijg je er heel veel voor terug. Ervaring opdoen en leuke mensen ontmoeten. Dat is op je werk niet altijd voor de hand liggend. Als je al werk hebt. Je doet iets wat je leuk vindt en dan vind je er, logischerwijs ook vaker mensen die dat juist ook leuk vinden. En dan klikt het vaker. Dat zie je bij het Zomerparkfeest ook. In augustus is het gewoon een heerlijke werkvakantie. Soms leuker dan die zogenaamde echte vakantie. Uit onderzoek blijkt ook dat we nauwelijks minder uren vrijwilligerswerk verrichten dan vroeger. Dat is best opzienbarend, want je hoort het vaak op straat dat het allemaal minder wordt. Het vrijwilligerswerk is zeker veel efficienter geworden. Dat komt door de snelle communicatie via email, twitter, sociale netwerken en voor ons straks ook met SharePoint. Dan kun je gezamenlijk werken aan een voorstel, plan, verslag. En je hebt altijd een versie beschikbaar. Klaar of nog niet klaar. Dat maakt het allemaal gemakkelijker om samen iets voor elkaar te brengen. En dat is juist dat leuke van vrijwilligerswerk. Met een relatief klein klupje vrijwilligers iets gigantisch neerzetten. Elke zomer weer. Elk jaar weer. En dus zeker dit jaar!
  • 16-01-2011  - Heb je dat wel eens gedaan? Gewoon 'Zomerparkfeest' in Google ingetypt. Nee? Ik net wel. Normaal doe je dat om allerlei tekstverwijzingen te krijgen. Ook leuk. Maar doe het nu eens onder het tabblad 'Afbeeldingen' oftewel plaatjes. Je krijgt dan een geweldige serie foto's van het Zomerparkfeest. Logisch. Veel koppen van vrijwilligers, artiesten van de afgelopen jaren. Maar ook gekke verwante afbeeldingen. Ook afbeeldingen die er volgens mij niks mee te maken hebben. Maar ik kan het mis hebben. Of kijk eens onder het kopje 'Boeken'. Nu gaan we een stapje verder. Onder video's krijg je allerlei filmpjes. Natuurlijk het geweldige promotiefilmpje van 2010. Met Maarten 'Mike' Kuipers. Met stip bovenaan. Of 'Uw ideale Ik' uit 2008 in museum van Bommel van Dam. Maar wat staat er op 2? Het Zomerparkfeest in de Wielwijk in Dordrecht op 27 juni 2010. Braderie met live optredens en activiteiten van 13.00 uur tot 18.00 uur. Een multicultureel feestje op gras. Zonovergoten met allerlei standjes met lekker Marokkaans eten, ijsjes van de Dordtse Clevers, dansende kinderen, klimmen, hekken, een presentator met een harde g, voetballende jongetjes, duetjes op een klein podiumpje, rappers, picknick met stoeltjes en lekker luieren, schminken, hoofddoekjes, een speechende notabel van de stad, interviews met bezoekers, roffelende trommels en dansende mensen, schilders, suikerspinnen en broodnodige parasols. Ontmoeting in het park. Zo staat het af en toe in het filmpje. Dat is ook de bedoeling van het festivalletje. Zo zie je maar. Honderdvijftig kilometer verderop en met dezelfde naam en ook bedoeld om elkaar te ontmoeten. Elkaar te inspireren en om van elkaar te leren. Onbedoeld. Veel overeenkomsten. Ook veel verschillen. Kijk zelf maar. Kijken is weten.
  • 09-01-2011  - Eigenlijk moet ik dit bericht twitteren, maar dan heb ik maar zo weinig letters tot mijn beschikking. Honderdveertig om precies te zijn, inclusief spaties! Toegegeven, dan ben ik misschien te lang van stof of maak ik de volzinnen veel te wollig en gebruik ik teveel onnodige, overbodige en nodeloze bijvoeglijke naamwoorden. Ik kan het ook allebei doen. Bloggen en twitteren. Dat is de toekomst als ik de twitters hierover lees. De functie van de statische website alleen is (allang) verlopen. Sociale netwerken en direct internet via mobiele telefoons gaan een rol spelen. Een grotere rol. Alles wordt met alles gelinkt. Maar zij zullen niet alle andere mediavormen verdrijven. Vaste telefoon, boeken en kranten bestaan ook nog. Miel Theeuwen, de schrijver van onder andere van de Venlolezing 2010, twittert dit en gaf er een interessante link over de-website-kan-de-deur-uit. Die had hij ook weer van Eric Lamers van de Eric Lamers Foundation uit Venlo, ter stimulering en ondersteuning van fantastische ideeen. Dat heb ik en passent ook nog opgestoken. Ik kom er vanmiddag na het sporten achter dat ik gemakkelijker met iemand in contact kom via twitter dan Google. Ik zocht een achternaam en ik wist dat het een vriendin was van Suzanne. Zij was een van de volgers, dus meteen hebbes! Zo voelt dat ook. Diegene waar het over gaat, weet van niks. Ik weet niet meer hoe ik dat vroeger deed. Waarschijnlijk bellen en vragen. Eerst in het telefoonboek het nummer opzoeken van die vriendin. Dan was die weer niet thuis. Morgen dan maar. Vergeten te bellen. Weer niet thuis. Ha eindelijk contact. 'Hoe heet jou vriendin ook alweer en heb je haar nummer?'. 'Moet ik even opzoeken'. 'Bedankt'. Ik bellen. Niet thuis. Morgen maar weer proberen. Ik kan ook een briefje in de bus doen, want ik heb ook haar adres. Doe ik morgen wel even voor het ontbijt. Envelopje opzoeken. Een keer fout schrijven. Nieuw briefje. Dichtplakken. Langsrijden. In de bus doen. Gedurende de dag nog een keer bellen. Niet thuis. De volgende dag contact. Eindelijk. Ruim een week verder. Zo ging dat. Nu heb ik haar voor en achternaam en ligt het bij Paul en Johan in het digitale postvakje. Om precies te zijn 12 minuten later. Geen idee wanneer zij dit lezen. Waarschijnlijk over twee minuten via de mobiele. Kom je ook naar de Venlolezing van Mark Verheijen dinsdag? Dat kan ik beter twitteren. Geen idee wanneer je dit namelijk leest.
  • 05-01-2011  - Herman Verweij. Ik heb er al eens eerder over hem gehad in een blog. Moet je maar eens terugzoeken in al die blogs vanaf einde tweeduizendenzeven. Hij als Zomerparkfeest vrijwilliger. Als hij niet wandelt naar Rome. Als hij niet pelgrimt naar Assisi. Als hij niet gitaar speelt. Als hij niet zingt. Brel voor de brillenetalages van 'Xie'. Als hij niet dicht. En nu is hij de nieuwe stadsdichter. Geweldig. Althans officieel vanaf eenentwintig januari. Herman leerde ik persoonlijker kennen toen hij eens een keer gewoon kwam meehelpen met opbouwen. Wij waren al bezig. Hekken sjouwen. Hij houdt van het Zomerparkfeest en wilde meedoen. Wat terugdoen. Eenzelfde verhaal als van Ger. En wat is er mooier dan een poeet tussen alle sjouwers. Je hebt het gevoel dat hij een hek anders vasthoudt. Anders benaderd. Het wellicht als een persoonlijke vriend of maat beschouwd. Er zelfs mee praat. In ieder geval mee dicht. En er inspiratie uit haalt. In plaats van transpiratie, zoals wij. Bezinning maar ook de fysieke inspanning. Een beetje verdwaling. Er komen met hem ontegenzeggelijk levensvragen naar boven. Dat gaat dan bij hem vanzelf. Ciske doet dat ook. Dan komt er ineens een mooie gedragen volzin uit zijn brein. Of een diepzinnige levensvraag over vrijwilliger zijn bij het Zomerparkfeest. Ook een beetje hetzelfde artistieke als bij Joost. Nu doet hij dat in Berlijn. Maar daar gaat het hetzelfde denk ik. Ook zo een compleet ander type voor het type werk in het Julianapark met augustus. Maar daardoor zo geweldig op hun plek. Daardoor wordt zelfs het opbouwen van het Zomerparkfeest artistiek. Herman neemt het stokje over van een andere Zomerparkfeest vrijwilliger c.q. presentator. Daan Doesborgh. Het was spannend, maar Daan is zelfs eerste geworden van Poetry Slam in Utrecht. Twee Zomerparkfeest vrijwilligers nu heel even samen stadsdichters. Of heel even twee stadsdichters die af en toe ook Zomerparkfeest vrijwilliger zijn. Hopelijk zien we ze allemaal deze zomer samen. Dat kan heel mooi jaar worden!