Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers Nederlands English Deutsch

Rom blogt

  • 31-03-2013  -

    Veiligheid is belangrijk. Dat lijkt een understatement. Te voor de hand liggend. Een open deur. Als het goed gaat, taalt niemand ernaar. Maar als het misgaat. Dan weet iedereen het beter. Dat willen we vóór zijn. Daarom zijn we zoveel met veiligheid bezig. Met politie, brandweer, gemeente, EBM, Rode Kruis overleggen we een paar keer voorafgaand aan het Zomerparkfeest. Dan gaat het om de veiligheid van het publiek. Het aantal uitgangen, de kwaliteit van de constructies, het aantal beveiligers. En nog veel meer. Dat moet twee kanten op werken. Het publiek moet ook goed blijven opletten. Wij kunnen niet overal op letten. Eigen verantwoordelijkheid blijft belangrijk. Kijk goed waar je loopt, let op en trek de goede schoenen aan. De veiligheid van vrijwilligers bestaat ook. Dan heet het meer ARBO. Overkomt je niks. Dat moet ook twee kanten op werken. Wij zorgen voor goede regels en omstandigheden. Onze heftruck chauffeurs zijn opgeleid. We hebben bij de EVO eens een tilinstructie gekregen. En we zorgen voor veiligheidsschoenen als dat nodig en wenselijk is. Maar ook hier geldt dat de vrijwilligers zelf ook moeten blijven opletten. Doe geen dingen die je thuis ook niet zou doen. Dat is eigenlijk geen goede opmerking, want thuis heb je geen podium in je achtertuin, geen aluminium trussen in huis of tientallen bieraansluitingen. En normaliter hoef je ook niet uit te kijken voor heftrucks als je naar buiten gaat. Veiligheid moet ook een manier van werken zijn. Laat je niet opjutten. Festival Lente. Haastige spoed is zelden goed. Zeker tijdens de opbouw en de afbouw. Als het straks mooi weer is dan denk je daar ook niet constant aan. Dan loop je lekker in een T-shirtje en met korte broek over het festival terrein of de camping. Lekker op je slippertjes over het gras. Maar daar hebben ze, ongelooflijk maar waar, het volgende op gevonden. Wie de slipper past, trekke hem aan …



    Veiligheidsslippers met stalen neuzen...
    (met dank aan Jasper Theunissen voor de foto)

  • 23-03-2013  -

    We zijn volop bezig met het archief. Om precies te zijn komt alles in het gemeentelijk archief aan de Dr. Blumenkampstraat. Zo ook onze historie van enkele decennia Zomerparkfeest. Eén stuk moet er nog zeker in. Ik kreeg het een tijdje geleden van Anneke zelf. Een artikel van haar Twan. Twan Mientjes. Gepubliceerd op 16 augustus 2005 in zijn Dagblad de Limburger met als titel “Betoverd”, gebaseerd op Bal du Moulin du Galette.

    Het is een beeld dat me maar niet los wil laten als ik op het Zomerparkfeest in Venlo ben: Moulin de la Galette, het betoverende, beroemde schilderij van de impressionist Pierre-Auguste Renoir. Volgend jaar bestaat het 130 jaar, en het Zomerparkfeest 30 jaar, en zit er dus precies een eeuw tussen. Maar de beelden vloeien honderd jaar later bijna naadloos in elkaar over. Aan de ene kant Renoirs dansende en keuvelende mensen onder het groene bladerdek van Montmartre, waardoorheen de zon kleurige vlekken werpt. Anderzijds het Julianapark, waar jong en oud elkaar onder de bomen ontmoeten, en de vrolijk oranje-geel gelijnde eetkraampjes doen denken aan de gestreepte jurken op Moulin de la Galette. De mens verandert niet veel in honderd jaar, denk je dan. Hij zoekt vertier in de zomerzon, in het park, waar artiesten hun best doen te amuseren, en waar anders wel de ontmoeting met bekenden gezelligheid biedt. En zoals de betrachter iedere keer opnieuw als hij Renoirs meesterwerk beziet, wel weer iets nieuws ontdekt, zo loopt op het parkfeest steeds wel weer iemand anders voorbij die de aandacht trekt.
    Zoals dit jaar opnieuw de 86-jarige Amsterdammer Huub Bronkhorst, die vorig jaar de parkfeestposters sierde, en nu op uitnodiging van de organisatie in het nabije hotel Wilhelmina verbleef. Hij danste heerlijk in het park met jongedames, kleuters en een rolstoeler. Of zoals de vrouwelijke fans-op-hoog-middelbare-leeftijd van Denny Christian, helemaal uit Uden en Veghel naar Venlo gekomen. Ze zagen de schlagerzanger daar voor de dertigste keer optreden. Of zoals de twintigers Abonga, Hoang en Jurriaan, die uit Oss en Eindhoven en België naar het park waren gereisd. Ze hadden traditioneel met glazen bier willen gooien naar de groep De Jeugd van Tegenwoordig, maar daar toch maar van afgezien, om gewoon lekker loom te zitten lummelen aan de tafels bij de pizza-bar. Of zoals Guus Meeuwis, die na zijn optreden burgemeester Jan Mans ontmoette. De zanger kreeg van de burgemeester het telefoonnummer van diens dochter Cathalijne, omdat Meeuwis, wiens ouders in het Zuid-Limburgse Houthem woonden, vroeger vaak bij de familie Mans in het vlakbij gelegen Meerssen over de vloer kwam, omdat hij Cathalijne wel zo aardig vond.
    De wereld is klein en die op het Zomerparkfeest in het bijzonder. De ene helft van Venlo bouwt en schildert er de coulissen en schenkt er het bier voor de andere helft, en in emotie schrijft iemand op de wand backstage boven de toiletten: 'Kus mij, kus mij, de betoverde kikker'. Dat is het, dacht ik, toen ik het las: de magische psychologie van
    het parkfeest, zoals die ook onder de zinderende kleuren van Renoir op Moulin de la Galette voelbaar is: hier staat het leven heel even stil. Letterlijk trouwens, want op een steenworp afstand van elkaar sprak ik twee veertigers, van wie de ene doodziek was, maar toch het park niet wilde missen, en de andere zwanger was van iemand die ze vorig jaar in het park had leren kennen. Het leven begint, het leven eindigt, en daartussen zijn wij in het zomerpark allemaal voor heel even de betoverde kikker, in afwachting van de kus die ons uit het sprookje doet ontwaken.

    Twan Mientjes, 16 augustus 2005.



    Het schilderij van Renoir (Bal du Moulin du Galette) waar Twan zijn verhaal op gebaseerd heeft. Ontegenzeggelijk de Picknick der Gebroken Harten.

    P.S. Heeft u ook prachtige, bijzondere, persoonlijke Zomerparkfeestverhalen als deze van Twan die echt vastgelegd moeten worden voor de eeuwigheid?
    Stuur ze naar ons op, secretariaat@zomerparkfeest.nl.
    Over een paar jaar bestaan we veertig jaar...

  • 15-03-2013  -

    Laatst stond in Dagblad De Limburger van 9 maart geschreven over de gemiddelde Venloper. Een man van 38 jaar. Uitgezocht door de zeer secure journalist Adri Gorissen. Dat triggerde mij. Hoe zou dat bij het Zomerparkfeest zijn? Vroeg ik me zo af. Of kom je dan bij ons op een onzinnig gemiddelde. De leeftijdsopbouw begint bij -9 maanden, vanwege de te verwachte conceptie op een van die dagen. Dat is trouwens een afstudeeropdracht of journalistiek artikel waardig, beroepende op de regionale geboortecijfers in mei. Maar goed. Even terug naar de leeftijden. En die leeftijdsopbouw eindigt bij ongeveer 90 jaar, zoals onder andere de heer Franssen en wijlen mevrouw van Bommel van Dam. Zij waren een trouwe bezoekers van ons festival, zie een eerdere blog. Bij een vlakke verdeling komt het gemiddelde dan ergens vlak onder de 45 jaar uit. Maar wat zegt dat dan? En als het aantal vrouwen of meisjes even groot is als het aantal jongens of heren, dan wordt het gemiddelde ook lastig. Transseksuelen zijn er waarschijnlijk wel, maar relatief weinig. Hoe zou dat met het kennisniveau van muziek of dans staan onder onze bezoekers? Of het aantal pilsjes per dag. Interessant om te gaan onderzoeken. De bezoekersenquête staat al in de steigers. Bij de Vrienden is het duidelijker volgens mij. Meer Vrienden dan Vriendinnen, heeft Gemma, die de gegevens beheert, uitgeplozen. Dat in ieder geval. De verhouding is 1,4. De gemiddelde leeftijd ligt op 47,198 jaar. Ongeveer. Uitgaande dat de Vrienden de juiste leeftijd opgeven. Dit is wellicht ook in lijn met de leeftijdsopbouw van onze festival bezoekers. Daarom doe ik een oproep aan de jongere oudere festivalgangster. Wordt Vriendin van het Zomerparkfeest. Niet alleen om dat gemiddelde omlaag te brengen. Maar gewoon omdat het een extra steun is voor het feest van de stad. En je behoort tot die exclusieve groep die de dinsdag voor het Zomerparkfeest al een sneaky preview krijgt van een van de optredens van de donderdag, de vrijdag, de zaterdag of de zondag. En je ontmoet op die Vriendendinsdag, dit jaar 30 juli 2013, allerlei andere Vrienden en Vriendinnen en je krijgt ook nog een inkijkje achter de schermen. En alsof het nog niet genoeg is een hip T-shirt. Zeker dit festivaljaar! Daarmee kun je het hele jaar door, als je door de straten of weidelanden wandelt, je goodwill voor het Zomerparkfeest tonen. Jong of oude, man of vrouw.


    De relatieve leeftijdsverdeling van de Vrienden van het Zomerparkfeest (maart 2013).

  • 06-03-2013  -

    Studentenhuizen lijken voorbehouden voor studentensteden als Utrecht, Delft, Amsterdam. Of Nijmegen, Tilburg, Rotterdam. Dat zijn huizen waar voornamelijk studenten wonen. Los van elkaar maar toch samen. Je zegt normaal niet gezinshuizen, waar een gezin woont. Maar wel gezinswoning of jongerenwoning. Maar zoiets is het wel. Zo hebben we nu ook een vrijwilligershuis in Venlo. Iets specifieker. Een Zomerparkfeestvrijwilligershuis (3x woordwaarde). In de Klaasstraat. Daar wonen Enith, Jasper en Peter. Niet samen, maar toch wel weer wel. Enith Högerle, de dochter van onze kok Alois en enthousiaste kassa vrijwilligster Ien. Enith is vrijwilligster bij het kidsteam. Zij weet als geen ander de jonge jeugd te enthousiasmeren met kleine en grote taakjes. Jasper, een telg van de familie Theunissen, ook al een vrijwilligersfamilie. Met Carel, Jacqueline, Marijke, Karlijn en natuurlijk Jasper. Lid van het opbouwteam, trussenteam, onstage en belichting. En wellicht ben ik zelfs nog iets vergeten. En als derde, Peter Voncken. De blonde benjamin van het opbouwteam met die ontwapenende lach die iedereen laat smelten, hoe warm het ook is. Zij bewonen gezamenlijk het vrijwilligershuis. Ik kan nu wel precies gaan uitleggen waar het huis staat in die pronkerige Klaasstraat, maar het is beter als u tegen de zomer gewoon naar de tweede verdieping kijkt, net boven de winkels. Daar hangen dan zeker meerdere posters van het Zomerparkfeest. Net zoals op de hoek van de Klaasstraat en de Vleesstraat. Daar hangt ook altijd een (vergeelde) poster van het festival. Daar woont Guus, een van de mannen achter diezelfde poster. Recht boven de schoenenzaak. Vaak is Karlijn daar ook te vinden.  En natuurlijk hangen er ook altijd posters boven Take Five. Op de hoek van weer die Klaasstraat en de Parade. Voor alle ramen van ons vergaderlokaal. Daar vergaderen alle groepen. Daar hokken we niet. En we wonen er ook niet samen. Dat nog net niet, zoals Enith, Jasper en Peter wel een beetje doen. Kortom de Klaastraat is samen met Q4 het volgende broeinest in de stad.



    De Klaasstraat in vroegere tijden...