Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers Nederlands English Deutsch

Rom blogt

  • 19-01-2008  -

    Laatst vertelde ik jullie over Haarlem. Een van die dagen, belde mijn neefje Mark me op om me te ontmoeten in een rokerig donkerbruin kroegjes daar. Hebben jullie dat ook? Dat je jongere neefjes eeuwig jong blijven. Altijd de kleinste van de familie, ondanks dat hij een kop groter is en al een beetje grijst aan de slapen. Zijn stem verandert nooit, zelfs nu hij de artistieke onderhandelingen runt van een middelgroot Entertainement firma. Hij blijft de benjamin die vroeger nog aan jouw lippen hing, maar nu is hij zelf bijna veertig. Je moet je bij wijze van spreken inhouden om te vragen in welke groep hij zit. Die rare beperktheid zit in me. Zo heb ik dat ook met Sam. Vroeger een van onze jongste vrijwilligers. Toegegeven, hij ziet er nog steeds jong uit. Altijd frisse blos op zijn wangen, ook al heeft hij er een week hard en laat werken op zitten in het Julianapark. Altijd goed geknipt, altijd gel in zijn korte koppie. Eeuwig jong. Ik noem hem soms nog steeds de benjamin van het park en dat kan ik ook nauwelijks anders, ondanks dat er nu weer een nieuwe generatie jongens en meiden op springen staat. Het is voor Sam ook wel gek dat ik over hem schrijf want hij zorgt dat bijvoorbeeld ook deze stukjes op het web te zien zijn, nu en straks. Zo sympathiek en bescheiden is Sam. En op de achtergrond. Maar daar mag wel iets vanaf. Want hij betekent veel, niet alleen voor mij, maar voor vele vrijwilligers.