Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers Nederlands English Deutsch

Rom blogt

  • 09-01-2009  - De sneeuw heeft het hele Julianapark bedekt alsof het een brede schaal oliebollen is bepoederd met een te dikke laag poedersuiker. Je kunt nauwelijks je weg meer vinden. Je hebt ook bijna niets meer aan je herrinneringen, want de loop van het geijkte pad is veranderd. De knik is eruit. Vanuit het nieuwe stoplicht op de Burgemeester van Rijnsingel kijk je bij wijze van spreken al recht op het altaar van Kapelaan Breuren. Een smalle strook gesmolten drab verraadt waar het fietspad loopt. Of althans waar de meesten hebben gereden. Ik stel me zo voor dat de eerste fietser een wielafdruk maakt door het maagdelijke sneeuwdek. Heerlijk is dat. De eerste zijn. De tweede volgt haast automatisch dat spoor. Zo zit een mens en een schaap nou eenmaal in elkaar. De derde ziet al een lichte warboel van strepen door elkaar heen lopen van voorwielen en achterwielen. Of achterwielen en voorwielen. Slingerend om elkaar heen. En probeert een van de sporen te volgen. Dat lukt niet. Na de vierde zijn de afzonderlijke wielerbanen al nauwelijks meer te herkennen. Een smalle strook is platgewalst. Gladgewalst. Iedereen is gespitst om niet te gaan glibberen en te vallen. Een hand opsteken als je een bekende ziet kan fataal zijn. Na enkele honderden banden treedt de smeltfase in. De verijsde sneeuw wordt een halfzacht papje met een lichte verkleuring. Dan gaat het hard. De waterige bruine zanderige zooi wordt een soort pad. Een zwarte baan in het wit afstekend. Als een ruwe pennenstreek met oostindische inkt op hagelwit gestreken papier. Ik ben blij dat het Zomerparkfeest in de zomer is. Ja. He. He. Anders had het ook Winterparkfeest geheten.