Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers Nederlands English Deutsch

Rom blogt

  • 05-09-2009  - Het Julianapark ligt er weer maagdelijk bij. Alsof er niets gebeurd is. Hooguit wat aftekeningen in het gras. Lichtgroene sprietjes. Platgelopen plekken. Een doorgeknipt tierapje. Een half verweerd bonnenstrookje. Verder niets. Mensen die nu dit weekend onze stad bezoeken hebben geen notie van wat er allemaal gefestivald is. Dat Anderson in een lekker warme spiegeltent heeft gestaan. Dat King Mo en het publiek uit haar dak zijn gegaan. Dat Kyteman hier was met tientallen musici. Dat De Staat stond als een huis. Dat DJ Pietro von Rosenthal de la Vegaz klassiek over het park liet schallen. Dat Circus Delirium op en in het gras speelde. Dat twee Iraanse mannen hiphopten voor het Venlose publiek. Dat The Sadists al vroeg op de avond optraden. Dat we meedansten op Shantel. Dat Peter Achterberg preekte. Dat we film hebben gekeken. Pantzerkreuzer Potemkin. Dat Cheers with Coffe voor ons speelde. En Bart Oostindie. En The Ploctones. Dat Orchestra Poly-Rythmo de Cotonou voor het eerst in Europa speelden. Bij ons. En hoe. Dat Klaske Oenema live knipte voor ons. Dat DJ Lezano een bomvolle dansvloer bespeelde. Dat De Kindertuin langs is gekomen. Ted Bemmer was here. Dat Sabrina Starke voor ons zong. De Early Adaptors los gingen. Dat Francois Breut in 't Frans zong, zoals gewoonlijk. Dat Fabulijn voor de kinderen poppen liet leven. Dat de Heideroosjes stevig openden. Dat de tent stoom stoomde bij Minsekinder. Dat de Vuelta is geweest. Oh ja, dat kunnen ze nog zien aan de vlaggetjes in de stad. En het half weggepoetste logo op de Deken van Oppensingel bij de finishlijn. Verder is alles weer herinnering. Maar wel een om nooit te vergeten.