Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers Nederlands English Deutsch

Rom blogt

  • 27-10-2009  - Alles wordt vager. De kleur van de bladgroenkorrels van de blaadjes van de takken van de bomen in het Julianapark. Het Vuelta logo bij de finish op het asfalt van de weg aan de Deken van Oppensingel wordt vager. Maar de herrinnering aan het Zomerparkfeest is juist dit weekend opgefrist door de fototentoonstelling in Domani. Een twaalftal ingelijste foto's hangen aan de gebroken wit gestucte wanden in de zijkapel. En via een beamer worden honderden foto's getoond aan de vele aanwezigen. Arno en Vincent blijven maar stoelen bijzetten om de mensen niet op de koude hardstenen trappen naar het voormalige altaar te laten zitten. Iedereen geniet. Ger is er. Peter. John. Maria. Zij straalt. Ze zit er weer middenin, zegt ze. Zij is diegene die de zandtekeningen met de kinderen maakte op de plavuizen rondom de Wereldvredesvlam. Hettie Schreurs, Marcel Hakvoort, Lucie Schreurs, Joep Keij, Ger van der Heijden, Roel Boom en Jan Budding zijn de gelukkigen. Zij staan in de kalender. Of beter gezegd, hun foto's. Van een zwoele avondsfeer van het hoofdpodium tot de kleedjes tijdens de Picknick der Gebroken Harten, van het opzienbarend geknetter van de Tesla Coins tot de lange rij rollators van de senioren op vrijdagmiddag, van de rustende vrijwilligers op de roodgestreepte bank en de druk zagende Gita tot Tren van Enckevoort en Marco Roelofs van de Heideroosjes. En dan die prachtige spagaat. Zwevend in de lucht. Zwartwit. Geschoten tijdens de act op het hoofdpodium door Roel. Wachtend tussen de aluminium barrier en het zwarte afrokdoek. Geduldig. Als een roofdier loerend op zijn prooi. Ger's foto is juist kleurrijk. Net als het thema van de preekachtige speech van Kapelaan Breuren tijdens de sponsoravond. Groenblauwe golven van transparant groenblauw licht. Daartussendoor ontwaar je vaag de trompet van Kyteman. Achter het buffet van de bar van de hal van Domani hangt de prent van Armand. Rokend. Wiet. Hoe kan het ook anders. Bijna honderd kilo al in zijn nog jonge leven. Het is een vlijmscherpe foto linksboven. Maar meer naar rechtsonder wordt het steeds vager en vager. Zoals de kleuren van de blaadjes van de takken aan de stam van de bomen in het Julianapark.