Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers Nederlands English Deutsch

Rom blogt

  • 28-12-2009  - Bent u competitief? Ik wel, denk ik. Zeker vroeger. Als scholier. In alles zag ik een wedstrijdje. Een tweestrijd. Een koers. Elke boom was een virtuele finishlijn. Nee, niet eens virtueel. Echt. Echt echt. Elke lantaarnpaal of boerderij kon het zijn. Maakte niet uit. Of dat hectometerpaaltje of veulen in de wei. Alles kon het zijn. Ik hoefde ook geen echte directe concurrent te hebben. Dan was het een tijdrit. De proloog van de Ronde van Spanje of Frankrijk. In mijn fantasie was ik de verslaggever en de tijdrijder tegelijk. In één en dezelfde persoon. Ik imiteerde Koen Verhoef even enthousiast. Of Herman Kuiphof. Met dezelfde tongval. De weg naar school was grillig. Qua snelheidsverloop dan. Geen constante rijder. Met mijn eerste autoritjes moest ik daar wel mee uitkijken. Elke medeweggebruiker was een potentiële tegenstander. Iemand die ik op de meet moest zien te kloppen. Dat kon de eerstvolgende brug over de snelweg zijn. Of het ANWB bord over 1600 meter. Soms overschreed ik de maximum snelheid zonder er erg in te hebben. Vertel dat maar eens een politieagent. Deze week merkte ik dat het er nog steeds is. Bij Health City. Op de hometrainer. Raar woord eigenlijk als het apparaat niet bij je thuis staat. Maar goed. Stiekem keek ik op het display van mijn buurrenner. Wat was zijn "level"? Wat zijn gemiddelde snelheid? Hoeveel kcal heeft hij al verstookt? Ik zette achteloos een tandje erbij. Net iets hoger. En mijn pedaalfrequentie stijgt wat. Als mijn collega voortijds afstapt, glorieer ik. Zonder het te laten merken. Maar het innerlijke plezier is er niet minder intens om. Bij de altijd lastige "lower back" oefening, moet ik mijn meerdere erkennen. Mijn onbekende voorganger had het pinnetje op 65 kg gezet. Schichtig kijk ik om me heen of niemand kijkt. Ik zet de belasting snel op een schamele vijfentwintig. Dat trek ik nog net, vijftien keer achter elkaar. Maar gelukkig. Ik heb het niet alleen. Op de Deken van Oppensingel zie ik een groepje trimmers voluit sprinten. Bij de hoek van de Jan de Verwerstraat is de virtuele finish blijkbaar bereikt, want de wielrennershandschoentjes gaan van het stuur. Ik zie nog net de vervaagde Vuelta finishlijn met Vuelta logo op het asfalt. Vandaar.