Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers Nederlands English Deutsch

Rom blogt

  • 11-06-2010  - Ik heb gehuild. Een beetje. In de zon. Na een liedje. Eigenlijk na twee liedjes. Eentje van Jon Allen en eentje van Frans Pollux. Het gebeurde zonder dat ik er erg in had. Niemand heeft het gemerkt. Ik was alleen thuis. In de tuin. Maar mijn ogen waren vochtig. Het was ook zo'n week. Maandagavond sponsoravond. In de Maasboulevard. Althans, in de in aanbouw zijnde Maasboulevard. Indrukwekkend. Hoog. Daar speelde Frans Pollux al. Op een steiger. Mooie liedjes in een ruwe bouwvakkerssetting. Tot laat. Met allerlei ontmoetingen. Sponsoren, bijna-sponsoren en vrijwilligers. Dinsdag. Subsidieteam. Voorbereidingen voor gemeentelijke en provinciale subsidieaanvragen. Met Mieke van Trias en Ineke. Van Niek. Woensdag voor de gemeentelijke subsidie naar de gemeentelijke wethouders. Weer met Mieke. Spannend. Donderdag bestuursvergadering boven Take Five. Met de voortgang binnen de commissies als belangrijkste agendapunt. Afstemming. Overleg. Discussies. Ook tot laat. En vandaag in het zweet des aanschijns en in de volle zon geschept. In de tuin. Een kuil voor de vijver. Kapot. Na de douche naar Sounds. Daarom is het gebeurd. Ik was even oververmoeid misschien. Daar kocht ik de twee CD's. Bij Henk. "Dead Mans Suit" en "Wetse nog?". Even luisteren. Er was nog niet veel aan de hand. Thuisgekomen ga ik even zitten en zet twee liedjes op. "In Your Light" en "Hald mich ens vas". Daarna gebeurde het echt. Misschien was ik gelukkig. Intens gelukkig. Misschien een beetje in de war van de week. Of de spanning die van me af gegleden was. Alles kan. U bent dus gewaarschuwd. Zaterdag speelt Jon Allen op het hoofdpodium. Vroeg om zes uur in de namiddag. Een singer-songwriter op dat gigantische brede podium. Iedereen kijkt naar hem. De zon hangt dan al laag boven de horizon. De Picknick loopt ten einde. De zaterdagavond moet nog beginnen. Die rauwe whisky stem. Een beetje a la Paolo Nutini. Volgens Marcel, de man van het jaar van de stad, meer Rod Steward. Zo kreeg ik net via sms binnen. Klopt. Eigenlijk misschien wel beter zelfs. Ook af en toe Bob Dylan. Kortom. Hij heeft een beetje van alle drie. Vandaar zijn naam. Doe gewoon uw ogen dicht als u straks tussen honderden, misschien wel duizenden anderen staat. Misschien moet u dan ook een beetje huilen. Wie weet.