Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers Nederlands English Deutsch

Rom blogt

  • 22-09-2010  - Het zand ligt er nog en de sporen staan nog diep in de modder gegrift. De plassen staan er nog steeds. Beter gezegd, weer. Na onze festivalzondag was het meteen mooi droog en zonnig weer. Dat was ironisch en sarcastisch tegelijk. De temperaturen zijn nu al te laag om het gras te laten groeien. We kijken de komende maanden nog lang tegen een zanderig Julianapark aan. Iedereen denkt dan aan het Zomerparkfeest terug. Met iets van weemoed, maar steeds vaker weer aan de mooie, verrassingsvolle optredens. Iets waar je toevallig bij uitkomt, zei laatst iemand tegen mij. "Ik had het wel aangekruist, maar in alle consternatie vergeten". Convoi Exeptional moet dat geweest zijn. Trommels en sax. Voor de sponsoren een tweede kans om hen te zien. En vooral te horen. Maar ook bezoekers die nog steeds napraten over de film-concert combi van Staff Benda Bilili. Dat het zo indrukwekkend was. Dat het hen hoop gaf. Ook veel bezoekers kwamen via de achteringang van de spiegeltent binnen. Begeleid, ja welhaast gechaperonneerd. Daarmee hoefden ze niet met krukken via de trap en konden ook met de rolstoel naar binnen. Dat was een mooi beeld. We zijn nog op zoek naar foto's van dit gemêleerde gezelschap. Want er waren ook veel jongeren bij. Getriggerd door de berichten in de krant, via school, in de Parkpraot en op twitter. Dit moet je zien. Ook zij kregen een tweede filmkans op zaterdag. Zo ook Tim Knol. Invaller voor de Bengaalse keelzangers, maar toch. Wat een sympathieke jongen. Hopelijk blijft dat zo. Op tweeëntwintig oktober weer te zien bij Perron 55. Weer een tweede kans. Een week later speelt Raymond van het Groenewoud. Ook in Perron 55. En ook een bekende op het Zomerparkfeest. Jaren geleden. Op dat grote podium. Zo mooi, zo muzikaal, zo ingetogen, zo subtiel. Die herinneringen staan net zo diep gekerfd in mijn netvlies, als nu die brede groeven in de vette modder.