Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers Nederlands English Deutsch

Rom blogt

  • 24-03-2008  - Als je door het Julianapark fietst, volg je het voorgeschreven rode pad met onderbroken strepen. Als wandelaar neem ik het liefst een andere route dan de "gele halfverharding". Tenzij het flink geregend heeft. Ik wil niet de weg volgen die de architect vanuit zijn ivoren tekentafel voor mij heeft bedacht. Zo´n route is zelden de route die ik als voetganger of fietser zelf zou bedenken. Dat zie je dan ook. Allerlei uitgesleten paden door het gras. Het park wil zich gaan ontwikkelen om perfect aangepast te zijn aan de omgeving waar het ligt. Vooral vanaf de Stalbergweg naar de stad, dwars over het taluud, loopt een officieuze wandelroute. Of meteen links afsteken naar het postkantoor. Hier en daar wordt het kale, uitgetrapte pad met boomstronken gebarricadeerd door de gemeente om het toch maar te reguleren. Mutaties. De natuurlijke evolutie wordt hier geremd. Het kan ook heel anders. Ik geloof dat het het hoofdkwartier van Apple is. De ontwerper zaaide het hele terrein rondom de gebouwen in met gras zonder paden of wegen. Alles groen. Meteen vanuit het gebouw. Hij ziet na een tijdje waar de medewerkers liepen, slenterden, reden, fietsten. Zo weet hij precies welke routes hij gaat betegelen. Zo´n keuze overleeft. De paden zijn optimaal aangepast. Dan heeft de gemeente ook geen boomstronken meer nodig. Maar of we ooit parkarchitecten zover krijgen om zo anders te gaan denken? Darwinistische landschapsarchitectuur als studierichting. Dat ontwikkelt zichzelf waarschijnlijk. Toch gek dat het nog niet bestaat. Kwestie van tijd.