Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers Nederlands English Deutsch

Rom blogt

  • 16-09-2011  - Er zijn zoveel kleine momenten tijdens het Zomerparkfeest die op een of andere manier een onuitwisbare indruk op je maken. Iedereen heeft dat. Zeker dit jaar. Ik liep naar het hoofdpodium op zondagmiddag. Even de Cats kijken, dacht ik nog. Een glimp. Nostalgie. Ik droeg in de Catstijd spijkerbroeken met hele wijde pijpen en een vaalbruin ribfluwelen jasje. Het was druk aan de zijkant van het podium. Meezingende vrijwilligers. Ik wurmde me een beetje naar voren. Nietsvermoedend hadden enkelen al gefluisterd naar de vrouw van de drummer, dat ik er was. Ze omhelsde me. Omarmde me. Ik ging op de foto. Nou zeg maar foto’s. Gemaakt door de bandfotograaf. Wel met een heel klein compact toestelletje. Turend op het minuscule schermpje. Verre van Lomografie. In allerlei poses kwam ik erop. Ze klemde me goed vast om mijn middel. Ik was overdonderd. Ik kreeg een dikke kus. Ze wilden volgend jaar weer komen. Met de hele band. De mooiste moet een foto zijn met de hele grote groep genietende vrijwilligers om ons heen. Ik zal het nooit weten. Dit is geen unicum bij het Zomerparkfeest. Er zijn veel artiesten die helemaal gelukkig zijn tijdens en zeker vlak na hun optreden. Ik herinner me Salsa Celtica, die nog een swingende afterparty en verjaardag van de bassist hadden in hun kleedkamer. Ze hadden er schik in. Maar dit jaar ook Stan of beter Jim Barnard. Helemaal bezweet. Maar zielsgelukkig liep hij in kleine pasjes uit de Caroussel. Of Bas Welling. Zijn eerste presentatie op een festival. Helemaal goed. Ik volg hem. Gefascineerd door zijn gepassioneerde interactieve speech. Gemist? Kijk maar eens naar zijn youtube-uitzending gemist. Het is heerlijk om dit soort artiesten op ons festival te hebben. Die hebben echt wat te melden. En wij hebben hen wat te bieden.

    Bas Welling