Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers Nederlands English Deutsch

Rom blogt

  • 08-09-2012  - Ruim vijfentachtighonderd kilometer van het Julianapark verwijderd, strand ik in een vijftig verdiepingen hoog hotel met uitzicht op Tokyo Bay en een festival. Nee, niet echt een festival, maar meer een groot concert. Van Nana Mizuki. Nana Mizuki Live UNION 2012 op het Marine Field in Makuhari. Zo stond het onleesbaar in Kanji of Katakana geschreven. Ongeveer dan. De lange stroom jonge mensen zag ik vanuit de vijentwintigste verdieping als een lange sliert naar binnen gaan. Ik ben er ook heen gelopen, maar wel toen de basdreunen en synthesizer ritmes al bezig waren. Ik zag de crew, met hun zwarte shirtjes. Ook daar. Metalen kisten sjouwen. Het ruikt op een of andere manier hetzelfde als bij het Zomerparkfeest. Rubber. Metaal. Microfoonstandaards. Zoiets moet het zijn. Alsof ik er ervaring mee heb, kom ik toch al gauw in een gebied wat je als backstage kunt zien. Hoewel je geen direct zicht hebt op het podium kan ik wel via een laptopje van een van de stagemensen het live concert even bekijken. Flitsend. Dreunend. Vol. Een paar uur later lig ik badend in Genyou-no-yu. Het contrast kan niet groter zijn. Een Japans badhuis, op de vierde verdieping van het hotel. Heet. Heel heet. Met een 'Stone bath', 'Clay Bath' en een 'Wooden bath'. Je slentert van de ene naar de andere. Loom kom ik weer op mijn hotelkamer. De nacht is hier nu ingevallen en thuis is het nog licht en ruim voor het avondeten. Het Julianapark is heel ver weg, maar de geur was even zo dichtbij. .

    Ruik je het?
    Mount Fuji onzichtbaar op de achtergrond van mijn hotel.