Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers Nederlands English Deutsch

Rom blogt

  • 25-12-2012  - Op een druilerige zondagmiddag begon het. In de gang. Het eerste spijkertje in de muur. Zo'n dun zilvergrijs spijkertje. De hamer was trouwens veel groter. Het lijstje hangt. Vlakbij de voordeur. Een typische jaren vijftig foto. Ik als baby, dunne beentjes en een iets te groot hoofd, met mijn inmiddels overleden vader en moeder. In de gang vertel ik tegen vrienden voordat ze naar huis gaan, over toen en over mijn ouders. Een paar dagen later, gaat een tweede spijkertje in de muur. Een zelf geschilderd aquarelletje. Waar ik stiekem trots op ben. Dan volgt een zwart-wit foto van Maaike, zoals ik haar ontmoette. Vrienden vragen nieuwsgierig naar die tijd. Haar foto hangt nu naast de trouwfoto van haar ouders. Daarboven een carnavalsfoto en een lieve kindertekening van mijn dochter. Het weekend daarna hang ik een vrolijke ansichtkaart op en een prachtige foto van het Zomerparkfeest. Dat zorgt voor nog veel meer gepassioneerde verhalen. Na 'Knock Knock' is er een collage bij gekomen. Zo gaat het door. Geinspireerd door alle verhalen die het oproept. De gang hangt nu aan een kant bijna helemaal vol. Welke metafoor zit er nu achter dit mozaiek van schilderijtjes? Op die ene regenachtige zondagmiddag is er iets in gang gezet. Letterlijk. De gangmuur is in kleine stapjes geevolueerd tot een prentenkabinet. Een collage van het leven. Bij het eerste spijkertje had ik geen idee waarnaar het zou groeien. De foto's, tekeningen en schilderijtjes leveren leuke verhalen, gedeelde herinneringen en persoonlijke gesprekken op. Vaak verrassend, niet echt voorspelbaar. Het ontstaat gewoon. Mijn prentenkabinet is niet top-down geregisseerd, niet van tevoren strak gepland en zeker niet met veel machtsvertoon verdedigd. Het is juist klein begonnen, uit eigen kracht gegroeid en ontwikkeld tot een onverwachtse praatmuur. Het heeft iets Darwinistisch. Zoiets van 'Het begin slaat aan. Het past. En zo is mijn muur in kleine stapjes gegroeid en geworden zoals het nu is'. Daarin zit de kracht. Zo begon ook het Zomerparkfeest als een kleinschalig, creatief initiatief. Het viel bij de toenmalige linkse rakkers in goede aarde en is met passie door heel veel bevlogen vrijwilligers in zesendertig jaren uitgebouwd. Stapje voor stapje. In de richting zoals de tijdgeest aangeeft. Nu is het een niet meer weg te denken cultureel festival. Het wordt gedragen door vele sponsoren, vrienden, vrijwilligers en bezoekers, jong en oud, arm en rijk, door dik en dun. Een gewaardeerd stadsfeest met de oorspronkelijke, maar aan de tijd aangepaste ziel van toen. Zo is ook Venlo gedurende vele eeuwen gestaag gegroeid tot dit gezellige stadje met historische gebouwen, karakteristieke cafe's, moderne boulevards en waardevolle tradities. Uitgebouwd door bevlogen bestuurders, initiatiefrijke ondernemers en omarmd door vele burgers. Iedereen heeft in al die jaren een stukje bijgedragen tot zoals het nu is. Een stadje tussen de kleinburgerlijkheid van een dorp en de anonimiteit van een grote stad in. Een stadje precies op de menselijke maat. Juist op deze kerstnacht, speelt de 'gestage groei' metafoor door mijn hoofd.Onze toekomst wordt niet top-down doorgedrukt, niet planmatig geregisseerd en niet met veel ongeduldig machtsvertoon afgedwongen. Nee. Onze duurzame verworvenheden ontstaan van onderop, zijn klein begonnen en uit eigen kracht gegroeid, met sterke intrinsieke motivatie en met natuurlijk draagvlak, dus zonder dat het vervreemd. Ieder van ons kan de kiem zijn tot iets moois. Net zoals mijn onverwachte praatmuur in de gang, begonnen met dat eerste kleine zilvergrijze spijkertje.

    Het eerste spijkertje
    Gangmuur
    Verhaal voor Kerstnacht 2.0 op 24 december 2012 in Domani.
    Met dank aan alle organisatoren en helpers voor deze bijzondere avond