Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers Nederlands English Deutsch

Rom blogt

  • 24-08-2008  - Het Julianapark ligt er weer vredig bij. Ik ben er gisteravond op weg naar Vin L’eau weer doorheen gelopen. Aangeharkt en gefreesd (met grote frezen) in een gestructureerd loodrecht patronenspel. Daar is over nagedacht. Het lijkt wel het grid van een profvoetbalveld, zodat je goed ziet of iemand buitenspel staat. Overigens lopen de lijnen nu niet parallel aan de “Martijn”-lijn, maar parallel aan het fietspad van de stad naar Venlo-Oost. Terug uit de stad loop ik via de rotonde aan het Koninginneplein. Die route is niet meer zoals die route vroeger was. Vroeger was dat onbewust en in mezelf gekeerd. Even opletten bij de straat oversteken. En dan weer door. Thuis gekomen weet je niet meer hoe je precies terug bent gekomen. Sinds de voorstelling van “Venlo is …” op het Zomerparkfeest, is die loop ineens heel anders geworden en zal niet meer anders worden. Je ziet de rode raampjes al van verre in het kozijn van het voormalige tankstation. Je loopt vanaf het eind van de Parade anders door de straat. Bewuster. Misschien ben je nog in het toneelstuk betrokken zonder dat je het weet. Je bent Jim Carrey in de filmscène. De Keulsepoort als “The Truman Show”. Je kijkt omhoog naar een van de ramen van Hotel Americain. Dichterbij gekomen, kijk je in het tankstation en hoop je iets binnen te zien, in het donker. Je kijkt naar de andere mensen op straat en je voelt dat ook zij meespelen in dat geweldige tafereel, wat nog steeds speelt in de stad. Dat toneelstuk wat nooit stopt. Het decor staat er nog en er zijn nog volop acteurs. Als iemand je de weg vraagt, ben je héél aardig en driftig gesticulerend, ietwat overdreven, iets te theatraal, wijs je de weg aan een Poolse dame. Elke fietser is een acteur, elk kind is een met zand spelend toneelspelertje, elk meisje is hollende actrice. De Keulsepoort is nog precies hetzelfde anders geworden.