Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers Nederlands English Deutsch

Rom blogt

  • 15-10-2008  - Heerlijk zo ’s morgens vroeg door het Julianapark fietsen. Lekker fris. Wat een kleuren. Maar de kleuren vallen. Gestaag. Roodoranjegele bladeren vallen van de takken. Rondom elke stam ligt het vol. Elke boom staat in zijn eigen afval en in zijn eigen voedsel. De gemeente hoeft het eigenlijk niet weg te halen. En wij hebben er straks ook geen last meer van als het hoofdpodium opgezet wordt of als de cateraars weer hun standjes in gaan richten. Nu ruikt het naar herfstnatte champignons. Maar dan niet meer. Dan is alles weer in de eeuwigdurende keten opgenomen. Dan ruikt het weer naar de zwoele zomeravonden. Da’s anders bij ons soort mensen. Stel dat wij ons eigen afval met ons mee zouden zeulen. Dat zou een raar straatbeeld opleveren. Een beetje zwerverachtig. Krom lopende mensen, trekkend aan een enorme berg afval. Dan denk je wel beter na als je wat weg knikkert. Dan hadden we al lang iets verzonnen. Of hadden we al lang beter naar de natuur gekeken. Veel ideeen hebben hun oorsprong bij het goed bekijken van de natuur. Ian Thorpe zwemt niet voor niets zo hard. Nood brengt ideeën. Ik hoorde dat er in de grote oceaan een verzameling plastic afval drijft van ongeveer zo groot als Nederland. Verzameld. Alsof er een soort wereldwijde meeting is georganiseerd door alle plastic tassen, gele jerrycans en nylon netten. Bijeengebracht door de grote zeestromingen. Je kunt het je niet voorstellen! Uit het zicht, uit het hoofd. Dus dat brengt ons even niet op ideeen!